Dziś zapraszamy Was do łóżka! Spokojnie — nie mamy na myśli nic intymnego. Przychodzimy do Was z propozycją naszego cyklu „Sennik”. Prowadzę dziennik snów i ilekroć opowiadałam komuś o swoich nocnych wojażach po wyobraźni, słyszałam najczęściej: „Chciałbym, żeby mi się śniły takie rzeczy”. Dlatego chcę się z Wami nimi podzielić — mam zapisanych już ponad 500 snów w specjalnym dzienniku. Są dłuższe i krótsze, poważne i absurdalnie zabawne, jednowątkowe i bardziej złożone. Słowem: obłędne! Jeżeli macie ochotę sięgnąć po coś krótkiego, może inspirującego przed snem, to śmiało. Zapraszam na „Śmierć Słońca” — opowiadanie błądzące między wspomnieniami o morskich falach na równinie a niezwykłymi zjawiskami na niebie.

Brzmi jak absurd — wszak kładziemy się, zamykamy oczy i czekamy, aż odpłyniemy. W tym czasie mózg działa jak małe laboratorium, w którym hormony i neuroprzekaźniki pilnują jego głębi i dobroczynnego działania. Do tego jednak niezbędny jest regularny rytm zasypiania i pobudek, który jest panaceum w walce z zaburzeniami hormonalnymi, metabolicznymi i problemami z nastrojem. Lek na całe zło? Tak naprawdę to chemia, którą warto poznać, żeby w pełni korzystać z dobrodziejstw snu.

Statystyczny człowiek spędza we śnie około 30% swojego życia, co przekłada się na około 24 lata. Imponująco długi czas, czyż nie? Jeżeli wziąć pod uwagę to, co dzieje się przez ten okres — czyli od kołyski do zakończenia studiów lub zdobycia pierwszych poważnych doświadczeń zawodowych — to zestawienie tylko jednej, cyklicznej czynności z całym arsenałem wspomnień, bodźców i procesów wydaje się co najmniej trywialne. Nie do końca jednak tak jest, gdyż bez tego powtarzającego się cyklu snu zwyczajnie nie byłoby nas w tym miejscu, w którym obecnie jesteśmy.